|
DİLEKLERLE KUTLU YOLCULUĞA
Ey
İnsanlığın ziyaretgâhı, mekanı gökler ötesinde belirlenmiş yeryüzündeki
ilk ev.
Adem (a.s.)'dan beri insanlık sana müştak.
Tufan sonrası seni inşa eden yine peygamberler olmuştu.
Ahir zamanda
yıkılman, habercisi kıyametin çünkü; cüz'üsün yerin merkezinden gökler
ötesine uzanan nurani bağın.
Ufuk Peygamber bağrında iken başladı, melekleri geride bıraktığı
kutlu yolculuğa, hülusu kalb ile yönelenler çağrıya, bulurlar
kendilerini O'nun arkasında.
Kutlu daveti her vakit duyamasam da tahammülü yok yüreğimin senden
ayrılığa, dilimde furkan yöneliyorum sana, zamanın dönüm noktalarında.
Hayal ediyorum etrafında oluşan halkalardan bir halkanın içinde
olduğumu:
Hamd ile kıyam edenler.
Tesbih ile boyun bükenler.
Secde ile vuslata erenler.
Kalbin zümrüt tepelerinde seyr edenler.
Nebiler, sıddikler, şehitler.
Dilerim meylettiğimde yüz çevirmeye istikametinden etrafındakilerden
biri tutar elimden.
İdrakim yetmese de hakikatini anlamaya, gördüğüm günden beri sevdalıyım
karana.
Apak dünyana girme niyetiyle serdim seccademi gecenin sonlarında.
Işıklar saçılsın diye kararan ruhuma.
Ey Ka'benin sahibi;
Kalbimi pak edemesem de, döndüm harîmine
Ne olur arındır gönlümü masivadan, yüreğim marifetin ile dolsun
Ruhum Ka'benin hakikatini anlamaya bir yol bulsun
Gönül "beyt-i Hüda" olmaya dursun
Dilim zikrinle hayat bulurken, ellerim muhtaç gönüllere ma-i zemzem
sunsun
Ey dünyanın desenini rengini geride bırakıp beyazlara bürünmüş yolcu!
Rabbi'min lütfudur sana "lebbeyk" deyip kulluğa koşmak ruhanilerle tavaf
etmek.
Dilerim bu yolun sonunda yeniden doğmuş gibi olasın.
Hatırla bencileyin garipleri de orada; ayrılmayalım günün kara
sevdalıları kervanından.
Kılalım gönülleri ma'mur, kılalım ki Ka'benin gurbeti sona ersin.
Ahmet Metin
|
